Filipino Poems From Dr. Jose P. Rizal Part 2

To The Flowers Of Heidelberg

Go to my country, go, foreign flowers,
Planted by the traveler on his way,
And there beneath that sky of blue
That over my beloved towers,
Speak for this traveler to say
What faith in his homeland he breathes to you.

Go and say. . . say that when the dawn
First drew your calyx open there
Beside the River Neckar chill,
You saw him standing by you, very still,
Reflecting on the primrose flush you wear.

Say that when the morning light
Her toll of perfume from you wrung,
While playfully she whispered, “How I love you!”
He too murmured here above you
Tender love songs in his native tongue.

That when the rising sun the height
Of Kainigsthul in early morn first spies,
And with its tepid light
Is pouring life in valley, wood, and grove,
He greets the sun as it begins to rise,
Which in his native land is blazing straight above.

And tell them of that day he staid
And plucked you from the border of the path,
Amid the ruins of the feudal castle,
By the River
Neckar, and in the silvan shade.
Tell them what he told you
As tenderly he took
Your pliant leaves and pressed them in a book,
Where now its well worn pages close enfold you.

Carry, carry, flowers of Rhine,
Love to every love of mine,
Peace to my country and her fertile loam,
Virtue to her women, courage to her men,
Salute those darling ones again,
Who formed the sacred circle of our home.

And when you reach that shore,
Each kiss I press upon you now,
Deposit on the pinions of the wind,
And those I love and honor and adore
Will feel my kisses carried to their brow.

Ah, flowers, you may fare through,
Conserving still, perhaps, your native hue;
Yet, far from Fatherland, heroic loam
To which you owe your life,
The perfume will be gone from you;
For aroma is your soul; it cannot roam
Beyond the skies which saw it born, nor e’er forget

Ang Ligpit kong Tahanan

Sa tabi ng dagat na humahalik pa sa tiping buhangin,
Malapit sa paa ng bundok na pelus kung pagmamalasin,
Ang munti kong kubo’y doon itinirik, sa saganang lilim
Ng mga halamang nakikipaglaro sa ihip ng hangin.
Aking dinudulang sa katabing gubat na masalimisim
Ang katiwasayang panlunas sa hapong isip ko’t damdamin.

Ang atip ng bubong ay hamak na pawid, sahig ay kawayan,
Magaspang na kahoy ang mga haligi, pingga at tahilan,
Sa kubo kong ito ay walang bahangin may kahalagahan,
Lalong mabuti pa ang doon humilig sa lunting damuhan
Na abot ng bulong at awit ng dagat sa dalampasigan.

Doon ay may batis na umaawit pa habang naglalagos
Sa mga batuhan, magmula sa gubat sa may dakong likod;
Batis ay nagsanga sa tulong ng isang magaspang na tungkod,
kung gabing tahimik ay may bulong siyang nakapag-aantok,
At kung araw naman, ang langit ay parang ibig na maabot.

Kung ang kalangita’y payapang-payapa, agos ay banayad,
Panay ang taginting ng kanyang gitarang hindi namamalas,
Pagbagsak ng ulan, ang tulin ng agos ay walang katulad,
Humahagunot pa sa nangaghambalang na batong malapad,
Sa di mapipigil na kanyang pagtakbong patungo sa dagat.

Palahaw ng aso at awit ng ibon, at sigaw ng kalaw,
Ang ingay na tanging siyang bumabasag sa katahimikan;
Doo’y di kilala ang tinig ng taong palalo’t mayabang
Na susunu-sunod sa nasang guluhin ang aking isipan;
Ako’y naliligid ng katabing dagat at ng gubat lamang.

Ang dagat, ah, ito ay siya ngang lahat kung para sa akin,
Kung dumadaluhong mula sa di tanaw na mga pampangin,
Sa akin, ang kanyang ngiti kung pananalig ko’y parang
nagmamaliw,
At kung dapit-hapong ang pananalig ko’y parang nagmamaliw,
Siya ay may bulong na inihahatid sa akin ng hangin.

Pagdating ng gabi, dakilang palabas ng kahiwagaan,
Malaking liwanag ng mumunting kislap na hindi mabilang
Ang doon sa langit ay nakalaganap sa kaitaasan;
Habang dinadalit niyong mga alon ang saklap ng buhay,
Dalit na malabo pagka’t nilulunod ang sariling ingay.

Isinasalaysay ang ayos ng mundo nang unang sumikat
Ang araw sa langit, at sila’y laruin ng kanyang liwanag;
Nang mula sa wala’y dami ng kinapal ang biglang kumalat
Sa kailaliman, at sa kapatagan, magpahanggang gubat,
Sa lahat ng dako na abot ng halik ng mayamang sinag.

Nguni’t kung sa gabi’y magising ang hanging malikot, mailap,
At ang mga alon, sa galit na dala’y susugod, lulundag,
Mayrong mga siagaw na sa aking puso’y nagbibigay-sindak
, Mga tinig waring nagsisipagdasal, o nag sisiiyak,
Nagsisipanaghoy sa kailalimang kadilima’y ganap.

At saka uugong ang marahang taghoy na mula sa bundok,
Mga punungkahoy at ang mga damo’y nagsisipangatog,
Pati mga pastol ay nababalisa’t pawang mga takot,
Sapagka’t, anila, ang mga kalulwa’y noon sumisipot
At nag-aanyayang sa kanilang handa sila ay dumulog.

Gabi’y bumubulong sa gitna ng sindak at pagkaligalig,
At sa dagat nama’y bughaw’t lunting apoy ang pasilip-silip;
Pag ngiti ng araw’y payapa na naman ang buong paligid,
At mula sa laot, yaong mangingisda ay napagigilid,
Sugod na ang lunday at ang mga alon ay nananahimik.

Ganyan ang buhay ko sa aking payapa’t ligpit na tahanan;
Sa mundong nang dati ay kilala ako, ako’y pinapanaw,
Nasapit kong palad, sa ngayon ay aking binubulay-bulay;
Isang bato akong binalot ng lumot upanding matakpan
Sa mata ng mundo ang mga damdaming sa puso ay taglay.

Dahil sa naiwang mga minamahal, ako’y nangangamba,
Mga ngalan nila’y di ko nalilimot sa laot ng sigwa;
May nangagsilayo at mayroon namang nangagsipanaw na;
Nguni’t sa lumipas kong hindi mapapaknit kahit agawin pa.

Kaibigan iyang sa lahat ng oras ay aking kapiling
Sa gitna ng lumbay ay nagpapasigla sa diwa’t damdamin;
Sa gabing tahimik, siya’y nagtatanod at nananalangin,
Kasama-sama ko sa pagkakatapong malungkot isipan,
Upang kung manlaming ang pananalig ko ay papag-alabin.

Yaong pananalig na ibig ko sanang makitang kumislap
Sa dakilang araw ng pangingibabaw ng Isip sa lakas;
Kung makalipas na itong kamataya’t labanang marahas,
Ay may ibang tinig, na lalong masigla at puspos ng galak,
Na siyang aawit ng pananangumpay ng matwid, sa lahat.

Aking natatanaw na namumula na ang magandang langit,
Gaya noong aking bukuin sa hagap ang una kong nais;
Aking nadarama ang dati ring hangin sa noong may pawis,
Nararamdam ko ang dati ring apoy na nagpapainit
Sa tinataglay kong dugong kabataang magulo ang isip.

Ang nilalanghap kong mga simoy dito’y nagdaan marahil
Sa mga ilugan at sa mga bukid niyong bayan namin;
Sa pagbalik nila ay kanila sanang ihatid sa akin
Ang buntong-hininga ng minamahal kong malayo sa piling,
Pahatid na mula sa pinagsanglaan ng unang paggiliw.

Kung aking mamasdan sa abuhing langit ang buwang marilag.
Nararamdaman kong ang sugat ng puso’y muling nagnanaknak;
Naaalaala ang sumpaan naming kami’y magtatapat,
Ang dalampasigan, ang bukid at saka arkong may bulaklak,
Ang buntong-hininga, ang pananahimik at ang piping galak.

Isang paruparong hanap ay bulaklak at saka liwanag,
Malalayong bayan ang lagi nang laman ng kanyang pangarap;
Musmos na musmos pa, tahana’y nilisa’t ako ay lumayang,
Upang maglimayon, na ang diwa’y laya at walang bagabag – –
Ganyan ko ginugol ang mga pili kong panahon at oras.

At nang mapilitang ako ay bumalik sa dating tahanan,
Kagaya ng isang ibong nanghina na sa kapanahunan,
May nag bagong sigwang malakas, mabangis na parang
halimaw;
Ang mga pakpak ko’y nagkabali-bali’t tahana’y pumanaw,
Ang aking tiwala’y ipinagkanulo’t lahat na’y nagunaw.

Sa pagkakatapong malayo sa bayang pinakaiibig,
Ang hinaharap ko’y madilim na lubha’t walang tatangkilik:
Pamuli na namang susungaw ang aking mga panaginip,
Tanging kayamanan ng kabuhayan kong sagana sa hapis;
Mga pananalig niyong kabataang matapat, malinis.

Dapwa’t kung ikaw ma’y umaasa ngayong iyong makakamtan
Yaong gantimpalang hindi magmamaliw magpakailan man,
Hindi ka na paris ng dating magilas at buhay na buhay;
Sa hapis mong mukha’y may bakas na hindi mapagkakamalan
Yaong pananalig na dapat mahalin at ipagsanggalang.

At upang aliwin, handog mo sa aki’y mga panaginip,
Nagsaang panahon ng kabataan ko’y ipinasisilip;
Kaya nga salamat, O sigwang biyaya sa akin ng langit,
Alam mo ang oras na takdang pagpigil sa gala kong isip,
Upang ibalik mo sa pinanggalingang lupang iniibig.

Sa tabi ng dagat na humahalik pa sa tiping buhangin,
Malapit sa paa ng bundok na pelus kung pagmamalasin,
Aking nasumpungan ang isang tahanang sagana sa lilim,
Aking natuklasan sa katabing gubat na masalimsim
Ang katiwasayang panlunas sa hapong isip ko’t damdamin.

Huling Paalam
Paalam, bayan kong minamahal
lupa mong sagana sa sikat ng araw;
Edeng paraiso ang dito’y pumanaw
at Perlas ng dagat sa may Silanganan.

Buong kasiyahang inihahain ko
kahiman aba na ang buhay kong ito.
maging dakila ma’y alay rin sa iyo
kung ito’y dahil sa kaligayahan mo.

Ang nakikilabang dumog sa digmaan
inihahandog din ang kanilang buhay.
kahit kahirapa’y hindi gunamgunam
sa kasawian man o pagtatagumpay.

Maging bibitaya’t, mabangis na sakit
o pakikilabang suong ay panganib
titiising lahat kung siyang nais
ng tahana’t bayang aking iniibig.

Mamamatay akong sa aking pangmalas
silahis ng langit ay nanganganinag
ang pisgni ng araw ay muling sisikat
sa kabila nitong malamlam na ulap.

Kahit aking buhay, aking hinahangad
na aking ihandog kapag kailangan
sa ikaririlag ng yong pagsilang
dugo ko’y ibubo’t kulay ay kuminang

Mulang magkaisip at lumaking sukat
pinangarap ko sa bait ay maganap;
ikaw’y mamasdan kong marikit na hiyas
na nakaliligid sa silangan dagat.

Sa bukas ng mukha’y, noo’y magniningning
sa mata’y wala nang luhang mapapait
wala ka ng poot, wala ng ligalig
walang kadungua’t munti mang hilahil.

Sa aba kong buhay, may banal na nais
kagaling’y kamtan nang ito’y masulit
ng aking kaluluwang handa nang umalis
ligaya’y angkin mo, pagkarikit-dikit.

Nang ako’y maaba’t, ikaw’y napataas,
ang ako’y mamatay nang ikaw’y mabigyan
ng isang buhay na lipos ng kariktan
sa ilalim ng langit ikaw ay mahimlay.

Kung sa ibang araw, mayroon kang mapansin
sa gitna ng mga damong masisinsin
nipot na bulaklak sa ibabaw ng libing
ito’y halikan mo’t, itaos sa akin.

Sa bango ng iyong pagsuyong kay tamis
pagsintang sa dibdib may tanging angkin
hayaang noo ko’y tumanggap ng init
pagka’t natabunan ng lupang malamig.

Hayaang ang buwan sa aki’y magmasid
kalat na liwanag, malamlam pa mandin;
Hayaang liwayway ihatid sa akin
ang banaag niyang dagling nagmamaliw.

Hayaang gumibik ang simoy ng hangin
hayaan sa himig masayang awitin
ng ibong darapo sa kurus ng libing
ang payapang buhay ay langit ng aliw.

Hayaang ang araw na lubhang maningas
gawing parang ulap sa patak ng ulan
maging panganorin sa langit umakyat
ang mga daing ko’y kasama’t kalangkap.

Hayaang ang aking madaling pagpanaw
iluha ng mga labis na nagmahal
kapag may nag-usal sa akin ng dasal
ako’y iyo sanang idalangin naman.

Ipagdasal mo rin mga kapuspalad,
mga nangamatay pati naghihirap
mga dusa’t sakit ina’y tumatanggap
ng tigib ng lungkot at luhang masaklap.

Ipagdasal mo rin mga naulila
at nangapipiit sakbibi ng diwa;
ipagdasal mo rin tubusing talaga
ang pagka-aliping laging binabata.

Kapag madilim na sa abang libingan
at nilalambungan ang gabing mapanglaw
walang nakatanod kundi pulos patay
huwag gambalain, ang katahimikan.

Magbigay-pitagan sa hiwagang lihim
at mauulinig wari’y mga tinig
ng isang salteryo, ito’y ako na rin
inaawitan ka ng aking pag-ibig.

Kung nalimutan na yaring aking libing
kurus man at bato’y wala na rin mandin
bayaang sa bukid lupa’y bungkalin
at ito’y isabong sa himpapawirin.

Limutin man ako’y di na kailangan
aking lilibuting iyong kalawakan
at dadalhin ako sa ‘yong kaparangan
magiging taginting yaring alingawngaw.

Ang samyo, tinig at himig na masaya
kulay at liwanag may lugod sa mata
paulit-ulitin sa tuwi-tuwina
ang aking taimtim na nasa’t pag-asa.


For More Examples of Filipino Poems, visit: http://www.filipinopoems.org

~ by mirksmith on June 17, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: